خود سرگردان شوم مرا به آنچه شايستهء من است راهنمائى فرما دلم را بسوى رشد و كمال رهبرى كن ، كه اين عنايت از هدايت تو بدور نيست و از كفايت و مرحمت تو شگفت نباشد . خدايا با بخشش خويش با من رفتار كن و مرا بدادگريت وا مگذار ( كه توان عدالت تو را ندارم ) و الحق بايد هم على اينسان سخن بگويد زيرا ميداند كه هيچكس با عمل خويش هر چند شايسته باشد سزاوار پاداش نيكوى خدا نيست زيرا عمل هم پديدهء توان خداست و كسى از خويش چيزى ندارد و تنها بايد به بخشايش او اميد داشت تا بر بندگانش رحمت آرد و آنها را شايستهء نعيم دنيا و آخرت گرداند و در جوار رحمتش جاى دهد . على و پيامبران على ، حق پيامبران را بزرگ ميداند و مجاهدت بهت انگيز شان را در تبليغ خدا و هدايت مردم محترم مى شمارد و نقش والاى آنها را در استحكام پيمان خدا و مردم بيان مى دارد و انگيزه‌هاى عظيم پيامبرى را برمى شمارد و چنين مى فرمايد : « خداوند از ميان فرزندان آدم پيامبرانش را برگزيد و از

--> ( 1 ) - گفتار 218 نهج البلاغه